دانشکده ادبیات وعلوم انسانی فلسفه 2008-1553 23 2 2026 02 09 A Rereading of Plato's and Aristotle's Educational Philosophies in Light of Davidson's Concept of the "Relational Self" بازخوانشی از فلسفه‌های تربیتی افلاطون و ارسطو در پرتو مفهوم «خود رابطه‌مند» دیویدسن 75 97 102049 10.22059/jop.2025.389644.1006881 FA کامران شهبازی دانشجوی دکتری، گروه فلسفه تعلیم‌وتربیت، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران. محمدحسن کریمی استادیار، گروه فلسفه تعلیم‌وتربیت، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران. بابک شمشیری استاد، گروه فلسفه تعلیم‌وتربیت، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران امین ایزدپناه دانشیار، گروه فلسفه تعلیم‌وتربیت، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران Journal Article 2025 01 30 To illustrate the distinct and nuanced educational system that arises from a relational perspective on the concept of "self." This article attempts to first, analyze Davidson's concept of "self" and then, by introducing Plato's and Aristotle's ideas about the concept of "self", attempt to express their educational system by comparing them with the concept of "relational self". Analyzing the concept of "relational self" based on the documentary-library methods and drowing out the educational systems of Plato and Aristotle using the deductive methods. Perhaps the most notable instance of the definition of the "relational self" is Davidson's image of it. This "relational self" possesses two important characteristics: relation with otherness and relation with the world. According to this definition, Plato's idea of the "self" stands in opposition to the "relational self" because of his dualism. Aristotle elucidates the concept of the "relational self" by presenting the theory of hylomorphism. However, due to his assumption of an active intellect that is entirely separate from matter and his belief in a singular entelechy for all humans, he cannot fully meet the criteria for a relational definition of "self". The outcome of this definition of the relationality of "self" is an enhanced focus on the role of the “other,” the “world.” The distinctive identity of individuals and educational institutions is shaped not by top-down directives from the ministry, but by the relationships among students, peers, and teachers, as well as the relations between schools and other institutions. Physical education is regarded as essential as the cultivation of mental capacities. Davidson's holistic concept of “self” emphasizes the integration of descriptive and normative knowledge, and also making no distinction between natural and social sciences. Educational policy, curriculum, and the necessary rationality and agency for implementing changes all attain a relational status and become down-top. This relationality can also cover fundamental challenges of pedagogy. نشان دادن این نکته که بر اساس تلقی رابطه­ مند از مفهوم «خود»، نظام تربیتی برآمده از آن تا چه حد متفاوت و حاوی چه دقائق و ظرائفی است. در این مقاله، ابتدا مفهوم «خود» نزد دیویدسن واکاوی می­ شود و سپس با معرفی اندیشه­ های افلاطون و ارسطو پیرامون مفهوم «خود»، نظام تربیتی آن­ها مقایسه می­ شوند. واکاوی مفهوم «خود رابطه­ مند» بر اساس روش اسنادی-کتابخانه­ای و استخراج نظام­ های تربیتی افلاطون و ارسطو بر اساس برداشت­شان از مفهوم «خود»، بر پایه شیوه استنتاجی. شاید برجسته­ترین مصداق از تعریف «خود رابطه­مند» در فلسفه دیویدسن معرفی می­شود که دو ویژگی بارز دارد: رابطه‌مندی با دیگری و رابطه­ مندی با جهان. مفهومی که افلاطون از «خود» معرفی می­ کند، به­ دلیل دوگانه ­انگاری، در نقطه مقابل «خود رابطه ­مند» قرار می­‌گیرد. ارسطو نیز با ارائه نظریه هیلومورفیسم، قائل به مفهوم «خود رابطه­ مند» است، اما در برخی مباحث، به تمام ملزومات آن پایبند نیست. ازجمله پیامدهای مفهوم «خود رابطه­ مند»، توجه بیشتر به نقش دیگری و جهان در رشد فرد است. آنچه که به شکل­ گیری هویت متمایز افراد و نهادهای تربیتی می­ انجامد، رابطه میان دانش ­آموز، همسالان و معلمان و رابطه میان مدارس و سایر نهادهاست، نه یک­سری دستورالعمل بالا به پایین ازسوی وزارتخانه. مفهوم کل­نگرانه دیویدسن از «خود»، به تمایز میان دانش­ های هنجاری و توصیفی و نیز تمایز میان علوم طبیعی و اجتماعی پایان می­ بخشد. سیاست آموزشی، برنامه ­درسی و حتی عقلانیت و عاملیتی که برای تغییر روندهای تربیتی لازم ­اند، همگی شأنی رابطه ­مند می ­یابند. این رابطه­ مندی می ­تواند مسئله بنیادین پداگوژی را نیز پوشش دهد. https://jop.ut.ac.ir/article_102049_76912a2bd29ddbf42ebc8daa9837bdcc.pdf