دانشکده ادبیات وعلوم انسانی فلسفه 2008-1553 41 2 2014 02 20 Kant’s Response To Mathematical Antinomies کانت و حل تعارضات ریاضی 9 28 50249 10.22059/jop.2014.50249 FA غلامعلی حداد عادل دانشیار گروه فلسفه دانشگاه تهران صبورا حاجی علی اورک‌پور دانشجوی دکتری فلسفه دانشگاه تهران Journal Article 2014 02 09 In his post-critical writing, particularly prolegomena and both versions of preface in Critique of Pure Reason, Kant explains the importance and core function of mathematical antinomy in his philosophical project. This essay reviews and analyses the history and function of antinomies of pure reason, particularly mathematical antinomies and poses an account on Kant’s proof for first and second antinomies, his method in discovery of antinomies and systematic response according to principles of transcendental idealism (critical philosophy), and in final section propose some critical reflections. کانت در آثار متعدد دورۀ مابعد انتقادی از جمله تمهیدات و به ویژه دیباچۀ هر دو طبع کتاب نقد عقل محض، بر تقدم رتبی و زمانی بحث تعارضات عقل نسبت به دیگر بخش‌های نظام فلسفی خود تصریح کرده و وظیفۀ محوری فلسفه را مقابلۀ ریشه‌ای با تعارضات عقل محض دانسته است. وی راه حل تعارضات ریاضی را به مثابۀ دلیلی غیر مستقیم در اثبات و تحکیم ایدئالیسم استعلایی خود می‌داند چراکه این تعارضات سبب تنبّه عقل شده و آن را در جست و جوی منشاء خطا به اصلی که بنیان مابعدالطبیعۀ سنّتی است یعنی اصل عینیّت واقعیت پدیداری با نفس الامر اشیاء می‌رساند. این مقاله ضمن اشاره به تاریخچه و جایگاه بحث تعارضات عقل محض در اندیشۀ کانت به ویژه در نقد عقل محض، به اهمیت تعارضات ریاضی و گزارش شرح و تحلیل کانت از براهین ارائه شده تعارض اول و دوم، نحوۀ کشف تعارضات و راه حل سیستماتیک کانت برای تعارضات ریاضی بر مبنای اصول ایده‌آلیسم استعلایی یا همان فلسفۀ نقادی می‌پردازد. بخش پایانی در قالب طرح چند پرسش انتقادی به تأمل در باب امکانات و محدودیت‌های «روش شکاکانۀ (نقادانۀ)» کانت به مثابۀ تنها راه برون رفت عقل از تعارضات می‌پردازد .

https://jop.ut.ac.ir/article_50249_58750599d1e570fcd019f181fb1c9455.pdf