دانشکده ادبیات وعلوم انسانی فلسفه 2008-1553 11 2 2014 02 20 From Functionalism To Contextualism: Reconstructing Dialogue Between Dreyfus And Putnam از کارکردگرایی تا بسترگرایی: بازسازیِ گفتگوی دریفوس و پاتنم 103 120 50261 10.22059/jop.2014.50261 FA محمدحسین محمدعلی خلج کارشناسی ارشد فلسفه از دانشگاه تهران محمدتقی طباطبایی استادیار فلسفۀ پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی Journal Article 2013 12 17 <em>Putnam's 1960 article, "Minds and Machines", sketched a novel approach to the mind based on the analogy between mental states and logical-computational state of Turing machine, which later acknowledged as functionalism. Based on his interpretation of the phenomenology of Merleau-Ponty and Heidegger, Dreyfus criticized Putnam’s functionalist-computationalist approach to the mind in an article directly addressing to him. In both physical and psychological-phenomenological level, Dreyfus proposes that mind can’t be understood as Turing machine which works with formal rules and in which inputs and outputs are context-free and independent of environment. About three decades after his article "minds and machines", according to  Carnap’s failure to formulate induction and Quine’s holism and also based on his semantic externalism, Putnam rejected his functionalist-computationalist approach and accepted an externalist-contextualist approach. Although Putnam does not mention the name of Dreyfus, his criticism to reject functionalism was obviously resembling the one Dreyfus stated previously contrary to the functionalism. In this paper, in order to reconstruct the critical dialogue between Dreyfus and Putnam, first, functionalism is formulated in the works of Putnam. After that, the phenomenological critique of Dreyfus to Putnam is stated. Then, it is shown that the causes of Putnam’s turning from functionalism to contextual point of view were thoroughly similar to Dreyfus’s critics to him. Last, it is shown that based on this turning from functionalism to contextualism, physicalism as a theory of mind is challenged and instead “subject in the world” provides a better model of the mind.</em> در 1960 پاتنم در مقالۀ "اذهان و ماشین‌ها" بر پایۀ قیاسِ میانِ ذهن و  ماشینِ تورینگ نگرشی نو به ذهن به نام کارکردگرایی را پی‌ریزی نمود. یک دهه پس از آن دریفوس براساسِ تفسیرش از پدیدارشناسیِ مرلوپونتی و هیدگر کارکردگراییِ پاتنم را نقد کرد. دریفوس نشان داد که نمی‌توان ذهن را به مثابه ماشینی تورینگ به شمار آورد که با بهره‌گیری از قواعدی صوری کار می‌کند و ورودی و خروجی‌هایش عناصری فارغ از بستر هستند. دو دهه بعد پاتنم بر پایۀ شکست کارنپ در صوری‌سازی استقرا، چرخش به سوی کل‌گرایی و خارجیت‌گرایی معناشناختیِ خودش از نگرشِ کارکردگرایانه- محاسبه‌گرایانه‌ در فلسفۀ ذهن دست کشید و به نگرشی خارجیت‌گرا- بسترگرایانه روی آورد.  نقدی که پاتنم بر پایۀ آن کارکردگرایی را از ریشه نادرست دانسته بود همان نقدی بود که دریفوس سال‌ها پیش بر وی وارد آورده بود. در این مقاله گفتگوی نقادانۀ میانِ دریفوس و پاتنم بازسازی می‌شود و بر پایۀ آن نشان داده می‌شود که فیزیکالیسم به مثابه نظریه‌ای در بابِ ذهن نادرست است و به جای آن "سوژه‌ای در جهان" الگوی مناسبی را برای ذهن فراهم می‌آورد.   https://jop.ut.ac.ir/article_50261_ba4027645f1eedd430627598be107ea0.pdf