دانشکده ادبیات وعلوم انسانی فلسفه 2008-1553 42 2 2015 02 20 Inquiry to Aporia in Definitional Conversations of Plato بررسی آپُریا در محاوره‌های تعریفی افلاطون 1 16 54160 10.22059/jop.2015.54160 FA ملیحه ابویی مهریزی Journal Article 2013 12 11 The present article considers why Plato, in definitional conversations, finally don’t give a definitive answer to the question which is introduced in this class of conversations, and why these conversations are ended to <em>aporia</em>. For this purpose, first, we seek the etymology of this term, and then, it is concluded that, <em>aporia</em> means a trouble, in which the characters of the conversations, in finding answer of question, get themselves. Then. It is shortly considered that whether or not the <em>aporia</em> is the result of the method used in this class of conversations, i.e. elenchus. Moreover, several options are proposed in relation to the interpretation of <em>aporia</em>. In the final analysis of <em>aporia</em>, it is expressed that this situation is a reflection of the intellectual and philosophical situation in Greece, which Plato echoes in the definitional conversations.   مقالۀ حاضر به بررسی این مطلب می‌پردازد که چرا افلاطون در محاوره‌های تعریفی در نهایت به پرسش طرح شده پاسخ قطعی ارائه نمی‌دهد و به اصطلاح این محاورات به آپُریا ختم می‌شوند. به این منظور نخست ریشه­شناسی این کلمه را مورد بررسی قرار می‌دهیم که بنا بر آن مشخص می­شود آپُریا به معنای دشواری است که شخصیت­های ترسیم شده در محاورات در پیدا کردن پاسخ پرسش مطرح شده، بدان دچار می­شوند و در دست‌یابی به پاسخ نهایی راه به جایی نمی‌برند. سپس، به طور اجمالی بررسی می‌شود که آیا آپُریا نتیجۀ شیوۀ بکار گرفته شده، اِلِنخُس، در این گروه از محاورات است یا خیر. در ادامه، امکان‌‌های متعددی در رابطه با تفسیر آپُریا طرح می­شود و مورد بررسی قرار می­گیرد. سرانجام، در تحلیل نهایی بیان می­شود که این وضعیت انعکاسی است از وضعیت فکری و فلسفی یونان که افلاطون آن را در محاوره­های تعریفی منعکس می­کند. https://jop.ut.ac.ir/article_54160_6b340651c0be6921207cc2dbd4ced220.pdf

دانشکده ادبیات وعلوم انسانی فلسفه 2008-1553 42 2 2015 02 20 The Cure for Passions According to Spinoza and George Eliot درمان انفعالات از نگاه اسپینوزا و جورج الیوت 17 33 54161 10.22059/jop.2015.54161 FA فاطمه بختیاری دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه رازی Journal Article 2014 05 13 One of the greatest philosophers of western tradition, Spinoza, in <em>Ethics</em>, explained the nature of passions and presented some cures for them. George Eliot, a great novelist in the nineteenth century and the translator of Spinoza’s works, was strongly influenced by Spinoza’s philosophy and of course in some cases surpassed him. In this essay, I try to explain that although in the case of cures for passions, she was influenced greatly by Spinoza; she thought differently and got rather different result. The main difference between them about this issue is an important one. It opens the way to freedom which Spinoza’s philosophy has found it very difficult to pass. I will explain their views according to Spinoza’s Ethics and <em>the Lifted Veil</em> of Eliot. Spinoza thought that the attaining to intuitive knowledge and intellectual love of God is the main cure for passions and the way to freedom. However, it seems Eliot did not accept it and presented another explanation. اسپینوزا، یکی از بزرگ‌ترین فیلسوفان غرب، در رسالۀ اخلاق، ضمن تبیین ماهیت انفعالات، درمان‌هایی نیز برای آن‌ها ارائه داده است. جورج الیوت، رمان‌نویس بزرگ قرن نوزدهم و مترجم آثار اسپینوزا، در آثار خود بسیار تحت تأثیر اسپینوزا بوده و البته از اسپینوزا نیز عبور کرده است. در مقالۀ حاضر سعی بر آن است نشان داده شود چگونه الیوت در بحث درمان انفعالات، متأثر از اسپینوزا بوده و در عین حال چه تفاوت اساسی‌ای با او داشته است؛ تفاوتی که باعث می‌شود راه آزادی‌ای را که فلسفۀ اسپینوزا حتی برای خواص نیز دشوار و صعب‌العبور دانسته، تفکر الیوت آن را بگشاید. این نوشتار، به طور خاص، به تطبیق و بررسی مباحث اسپینوزا در باب درمان انفعالات در رسالۀ اخلاق و داستان حجاب پس ‌زدۀ الیوت نظر دارد. اسپینوزا درمان اساسی انفعالات و راه رسیدن به مقام آزادی را کسب معرفت شهودی و عشق عقلانی به خدا می‌‌داند؛ اما به نظر می‌‌رسد الیوت این گذر را ضروری نمی‌‌داند و تبیینی دیگر ارائه می‌دهد. https://jop.ut.ac.ir/article_54161_89e35af0115c42916d967b4442ada45b.pdf

دانشکده ادبیات وعلوم انسانی فلسفه 2008-1553 42 2 2015 02 20 Autonomy and Moral Community in Kant’s Social Philosophy خود آیینی و اجتماع اخلاقی در فلسفه اجتماعی کانت 35 53 54162 10.22059/jop.2015.54162 FA محمد توکل استاد دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران ابوالفضل مرشدی دانش‌آموخته دکتری جامعه‌شناسی فرهنگی نظری دانشگاه تهران Journal Article 2014 01 08 Although Emanuel Kant has considerable writings in social and political philosophy, his ideas in this area have not been taken serious, and in fact they were overshadowed by his theoretical philosophy, as well as by Hegel's socio-political philosophy. To understand the place and importance of Kant's social and political ideas, it is necessary to read them in comparison with his predecessors’ views. In this article we intend to review Kant's social and political philosophy in line with the ideas of Jean Jacques Rousseau, especially his concept of "general will". In this framework we will see how Kant proceeded and succeeded to develop Rousseau's social and political philosophy to a more maturity. We will then demonstrate how Kant, influenced by Rousseau, provided a radical versio of "autonomous will" and transformed external legislation into "self-legislation", in fact by overcoming the inconsistencies within Rousseau's socio-political philosophy; Kant opened a new chapter in the field of social and political philosophy. با اینکه کانت نوشته­های قابل توجهی در فلسفه­ی سیاسی و اجتماعی دارد، آراء وی در این حوزه عموماً در سایه فلسفه نظری وی و نیز فلسفه­ی سیاسی و اجتماعی هگل واقع شده و بنابراین، کمتر مورد توجه جدی قرار گرفته است. اما برای درک اهمیت آراء سیاسی و اجتماعی کانت لازم است آراء او در این زمینه در نسبت با آراء پیشینیان وی خوانده شود. در این مقاله قصد داریم فلسفه­ی سیاسی و اجتماعی کانت را در امتداد آراء ژان ژاک روسو و به ویژه مفهوم «اراده­ی عام» وی مورد بازخوانی قرار دهیم و نشان دهیم که چگونه کانت در جهت تکمیل و بلوغ فلسفه­ی سیاسی و اجتماعی روسو گام برداشت. در اینجا بررسی خواهیم کرد که چگونه کانت با تأثیرپذیری از روسو، نسخه­ای بنیادین از «خود آیینی اراده» ارائه داد و قانون‌گذار بیرونی را به «خودقانونگذاری» تبدیل کرد و با رفع ناهمسازی­های فلسفه­ی سیاسی و اجتماعی روسو، فصل جدیدی را در فلسفه­ی سیاسی و اجتماعی ­گشود. https://jop.ut.ac.ir/article_54162_5e7b6a6177588f08102b2133b73f43f2.pdf

دانشکده ادبیات وعلوم انسانی فلسفه 2008-1553 42 2 2015 02 20 Priority of Cognitive Processes over Language Production From Mulla Sadra’s Point of View تقدم فرآیندهای شناختی بر زبان، در فلسفه زبان ملاصدرا 55 71 54163 10.22059/jop.2015.54163 FA نرگس زرگر دانش آموخته دکتری فلسفه Journal Article 2014 02 09 The present paper discusses the priority of cognitive processes over language production of the speaker, based on Mulla Sadra’s philosophy of language. In this regard, the conditions of perceiving knowledge as well as the process of language production of the speaker are propounded. Mulla Sadra believes that knowledge is perceived through a process in which human soul is an active agent rather than a passive one. Language to him is manifesting of the speaker’s interior. Again, the speech depends on the speaker as an action depends on the agent performing it. The cognitive process of language through an arc of descent is performed by the speaker’s human soul. Through analysis of Mulla Sadra’s explaining his theory, it is concluded that: Although Mulla Sadra maintains the idea that the cognitive process happens before the language production, he disagrees with a fixed and certain cognitive structure to be imposed on the speaker. Furthermore, he opposes merely an introspective language process without a relation to the external world as well to other people. Moreover, he holds the belief that the intellectual perception is not a transcendent concept to inject language into the passive human mind. در قلمرو بحث «زبان و شناخت» ملاصدرا در خصوص چگونگی کسب علم و حصول شناخت، قائل به یک فرآیند و جریان است، که نفس انسانی در این فرآیند فاعلِ فعال و خلاق است. زبان یا کلام، اظهار و اعلانِ باطن متکلم است. قیام کلام به متکلم قیام صدوری است و نه قیام حلولی. فرآیند معرفتی زبان، در یک قوس نزولی، توسط نفس ناطقه انجام می‌شود. در جهت گسترش نظریه زبانی ملاصدرا، از تحلیل تقریر او نسبت به فرآیند زبان غیر دینی انسان به دست می‌آید: اگر چه او قائل است به این که شناخت پیش از زبان اتفاق می‌افتد، اما معنای آن چنین نیست که این شناخت چارچوب و ساختاری معین و ثابت باشد که به متکلم از پیش تزریق و القاء شود، یا این که زبان فرآیندی درونی با قطع نظر از جهان خارج و اجتماع بشری باشد. افزون بر این، تفسیر صدرالمتألهین از ادراک عقلی به گونه ای نیست که عقل به عنوان پدیده ای متعالی حاکم بر زبان تلقی شود، و این که انسان را منفعل تصور نماید. https://jop.ut.ac.ir/article_54163_f55379ecbfb1822dbbb1ef3850ca0410.pdf

دانشکده ادبیات وعلوم انسانی فلسفه 2008-1553 42 2 2015 02 20 Spinoza’s Critiques of Anthropomorphism نقدهای اسپینوزا بر انسان‌وار انگاریِ خدا 73 89 54164 10.22059/jop.2015.54164 FA حمید طالب زاده دانشیار گروه فلسفه دانشگاه تهران حسین صابری ورزنه دانش‌آموخته دکترای فلسفه دانشگاه تهران Journal Article 2013 12 01 Foundational principle of Spinoza’s theory about Happiness is his new conception of non-personal God. In this way, he begins with recognizing the reasons of anthropomorphism and criticizes the personal God. In this article by conceptual systematism method, these critiques have been discussed. In Spinoza’s view the first reason of anthropomorphic conceptions is insufficient ideas about God. Spinoza by criticizing the idea of “creator God” and “creatio ex nihilo”, refuses the attributes of intellect, will and wisdom (having end in action) from God, and thereby concludes that ethical properia as good and bad and emotional effections do not fit to God. اسپینوزا سعادت شناسی خود را مبتنی بر تصویری غیر انسان‌وار از خداوند می‌سازد و بدین جهت با تشخیص علل گرایش‌های انسان‌وار انگارانه در حوزۀ الهیات و به طور خاص خداشناسی، به نقد چنین خدایی می‌پردازد. مقالۀ حاضر با روش منظومه گرایی مفهومی در صدد بیان نقدهای اسپینوزا بر انسان‌وار انگاری خداست. بدین صورت که مفاهیم اصلی‌ و اشتقاقی‌ای را که اسپینوزا در اطراف این مسئله مطرح می‌سازد، مشخص کرده تا به منظومه‌ای از مفاهیم به هم مرتبط دست یابد و بحث‌های مرتبط با آن‌ها را نظام بخشد. این مقاله نشان می‌دهد که اسپینوزا ریشۀ انسان‌وار انگاری را اصولاً در نقص معرفتی بشر می‌داند. وی با نقد دو مفهوم اصلی «خلق» و «حدوث»، مفاهیم اشتقاقیِ عقل و اراده و حکمت (غایتمداری در فعل) را در این منظومۀ مفهومی مشخص کرده و چنین صفاتی را از جانب ذات ربوبی نفی می‌کند و بدین واسطه اطلاق خیر و شر اخلاقی و انفعالات عاطفی را نیز بر خداوند بی مبنا می‌سازد. https://jop.ut.ac.ir/article_54164_6b80074fcc9a55315026d57970b6b370.pdf

دانشکده ادبیات وعلوم انسانی فلسفه 2008-1553 42 2 2015 02 20 Study of Some Epistemological and Political Consequences of Rorty and Gadamer's Doctrines on Truth بررسی برخی پیامدهای معرفتی و سیاسی آموزه‌های رورتی و گادامر در باب حقیقت 91 106 54165 10.22059/jop.2015.54165 FA محسن محمودی استادیار گروه فلسفه دانشگاه آزاد اسلامی واحد بندرعباس Journal Article 2014 05 14 In this article, the author deals with the critical study of Rorty and Gadamer's doctrines on truth through analyzing its undesirable epistemological and political consequences. Rorty denies truth and believes that it is merely the indicator of sentences specification. But Gadamer does not deny truth and believes it is as event of appearance which flourishes from within the dialogue and man enjoys the truth according to the tradition in which he has been, but in a limited, dynamic and historical way. Although Gadamer and Rorty's doctrines in the interpretation and admission of truth are different,the face similar epistemological and political consequences that are the opposite of what they want: epistemological relativism, irrationalism, denial of critical idea, refusal of reformism, refusal of dialogue, violence and putting at risk rational freedom. در این مقاله، به بررسی انتقادی آموزه­های رورتی و گادامر در باب حقیقت از طریق تحلیل پیامدهای نامطلوب معرفتی و سیاسی آن پرداخته می­شود. رورتی حقیقت را نفی می­کند و آن را صرفاً بیانگر ویژگی جمله­ها می­داند. اما گادامر حقیقت را نفی نمی­کند و آن را به مثابه آشکارشدگی، واقعه­ای می­داند که از دل گفت­و­گو آشکار می­گردد و آدمی به مقتضای سنتی که درون آن پرتاب شده است از حقیقت بهره­ا­ی محدود، سیال و تاریخمند می­برد. با وجود اینکه آموزه­های گادامر و رورتی در تفسیر و پذیرش حقیقت مختلف­اند، اما با پیامدهای مشابه­ای مواجه­اند، و این امر درست برخلاف آن چیزی است که آن‌ها می­خواهند: نسبی­گرایی معرفتی، نفی اصالت عقل، نفی اندیشه انتقادی، امتناع اصلاح­گری، امتناع گفت­و­گو، خشونت و به خطر انداختن آزادی عقلانی. https://jop.ut.ac.ir/article_54165_58af6f6ce96a3b7ed0503218bbb11f67.pdf

دانشکده ادبیات وعلوم انسانی فلسفه 2008-1553 42 2 2015 02 20 Levels, Elements and Functions of the Hermeneutic Circle سطوح، مؤلفه‌ها و کارکردهای دور هرمنوتیکی 107 125 54166 10.22059/jop.2015.54166 FA اصغر واعظی استادیار دانشگاه شهید بهشتی اسماعیل قائدی دانشجوی دکتری فلسفه پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی Journal Article 2013 12 11 The hermeneutic circle articulated by different hermeneuticans in various versions is one of the basic problems in modern hermeneutics. Romanic hermeneutics introduced the circle as a methodological principle, but in philosophical hermeneutics the circle has ontological dimensions and regards as a process of understanding. Heidegger believes that hermeneutic circle reflects <em>Dasein</em>’s existential constitution and Gadamer sees it as a description of mechanism of understanding. Each of these conceptions require entering specific factors in to the circle and expects special functions from it. In this article different narratives and conceptions of circle is discussed then we use an analytic approach to study functions and elements of circle in four levels: We attempted to articulate function and elements of the circle in discriminative levels. The first level consists in understanding and interpretation of text, which is based on philological function of the circle. The second level includes a process of revision and review of pre-understanding and prejudice.  Self-understanding another function of the circle is inspected in the third level.  The fourth level scrutinized effecting in effective history that is another function of hermeneutic circle. مسئله‌ی دور هرمنوتیکی از جمله مسائل بنیادین هرمنوتیک مدرن است که با تقریرهای متفاوتی توسط نظریه‌پردازان این حوزه بیان شده. هرمنوتیک رمانتیک این دور را به مثابه یک اصل روش‌شناختی معرفی می‌کند، این در حالی است که هرمنوتیک فلسفی آن را سیاق وقوع فهم تلقی نموده و ابعادی وجودی بدان می‌دهد. هیدگر معتقد است که دور هرمنوتیکی بازتاب ساختار وجودی دازاین است، گادامر نیز آن را توصیفی از فرآیند وقوع فهم می‌پندارد. هر یک از این برداشت‌ها مستلزم وارد کردن مؤلفه‌های خاصی در چرخه دور است و کارکردهای ویژه‌ای را نیز از آن انتظار دارد. مقاله پیش رو پس از درنگی کوتاه بر برداشت‌ها و روایات گوناگون از دور هرمنوتیکی، کوشیده است تا با رویکردی تحلیلی کارکردها و مؤلفه‌های این دور را در چهار سطح متمایز مورد بررسی قرار دهد. سطح نخست عبارت است از فهم و تفسیر متون بر اساس کارکرد لغت شناختی. در سطح دوم فرآیند بازنگری و اصلاح پیش فهم‌ها و پیش‌داوری‌ها انجام می‌شود. نیل به خود فهمی از کارکردهای دیگر این دور است که در سطح سوم مورد مداقه قرار می‌گیرد. دیگر کارکرد دور هرمنوتیکی، تأثیر در تاریخ اثرگذار است که در سطح چهارم به بررسی آن پرداخته‌ایم. https://jop.ut.ac.ir/article_54166_3877efa2a9ac27859a9930465c7201b1.pdf