وحدت ساختاری میان زمان و من استعلایی در نقد عقل محض کانت

نوع مقاله : علمی -پژوهشی

نویسنده

استادیار گروه فلسفه دانشگاه تهران

چکیده

در این نوشتار، با تمرکز بر نقش زمان در امکان تألیف میان دو سوی حکم تألیفی پیشینی یا تألیف محض، یعنی شهود محض و مفهوم محض، تلاش می‌شود تا وحدت ساختاری میان این دو سوی تألیف، بر مبنای بنیاد مشترک میان آنها نشان داده شود. امکان تألیف محض، به معنای امکان برقراری وحدت میان زمان، به مثابة شهود محضِ فراگیر، و من استعلایی و محض، به منزلة وحدت خودآگاهی استعلایی و بنیاد تمامیِ مفاهیم محض فاهمه است. برقراری وحدت میان این دو سو، توسط قوة خیال استعلایی صورت می‌گیرد و بدین ترتیب، وحدتِ مورد جستجو، در ساختار خیال استعلایی، یعنی وساطت میان دو حیث پذیرندگی و خودانگیختگی به ظهور می‌رسد. در این مقاله کوشش شده است تا بر مبنای ساختار بنیادینِ شهود محضِ زمان، به مثابة ساختار خودانفعالی یا پذیرندگیِ خودانگیخته، امکان وساطت قوة خیال میان شهود و مفهوم محض، و به واسطة آن، سرانجام – با توجه به تفسیر هایدگر از کانت - امکان وحدت و یکسانیِ آغازین و ناگفته میان ساختار زمان و من استعلایی آشکار شود. امکانی که بنیانگذاری فلسفة استعلایی کانت، یعنی بنیانگذاری سوژة متناهی به مثابة زمان در گروی آن است.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

The Structural Unity between Time and the Transcendental Ego in Kant’s Critique of Pure Reason.

نویسنده [English]

  • Ahmad Rajabi
Phd tehran university
چکیده [English]

Abstract: In this paper, the fundamental role of time in the possibility of the synthesis of the two sides of synthetic a priori judgment or pure synthesis, i.e. the pure intuition and the pure concept, will be discussed, in order to reveal the structural unity between them based on their common ground. The possibility of the pure synthesis indicates the possibility of unifying time as the pure comprehensive intuition on the one hand and pure Ego as the transcendental unity of apperception on the other. The unity of apperception on its part is the ground of the unity of all concepts of the understanding. The transcendental imagination unifies pure intuition and pure concept, thus the sought structural unity appears in the structure of the transcendental imagination as the mediation between receptivity of the intuition and spontaneity of the understanding. We attempt in this paper to disclose the possibility of this mediation and thus – with reference to Heidegger’s interpretation of the Kantian transcendental imagination - the original and unspoken structural unity between time and the transcendental Ego on the basis of the fundamental structure of pure intuition of time as self-affection or spontaneous receptivity. According to this structure, Kant’s transcendental philosophy can be founded on the subjectivity of finite subject

کلیدواژه‌ها [English]

  • time
  • pure intuition
  • spontaneity
  • receptivity
  • transcendental imagination
  • transcendental Ego
 
-          Aristoteles (1995), Physik, übersetzt von Hans Günter Zekl, Hamburg: Felix Meiner Verlag
-          Banham, Gary(2006), Kant’s Transcendental Imagination, New York: Palgrave MacMillan
-          Heidegger, Martin (2002), Grundbegriffe der aristotelischen Philosophie, Sommersemester 1924, Gesamtausgabe 18, hrsg. von Mark Michalski, Frankfurt a. M.: Vittorio Klostermann
-          Heidegger, Martin (1965), Kant und das Problem der Metaphysik, erste Auflage 1929, 3. unveränderte Auflage, Frankfurt a. M.: Vittorio Klostermann
-          Heidegger, Martin (2001), Sein und Zeit, erste Auflage 1927, Tübingen: Max Nimeyer
-          Kant, Immanuel: Kritik der reinen Vernunft, Hrsg. Wilhelm Weischedel, Frankfurt .a M 1974
-          Kant, Immaneul (2001), Prolegomena zu einer jeden künftigen Metaphysik, Hrsg. Konstantin Pollok, Hamburg: Suhrkamp
-          Mohr, Georg (1998), “Transzendentale Ästhetik”, Klassiker Auslegen, Kritik der reinen Vernunft, hrsg. Georg Mohr und Markus Wilaschek, Berlin: Akademie Verlag